Shloka 56
Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
तदुत्सज्य धनुश्छिन्न॑ं सौभद्र: परवीरहा । उद्धबर्ह सितं खड्गमाददान: शरावरम्,तब शशत्रुवीरोंका संहार करनेवाले सुभद्राकुमारने उस कटे हुए धनुषको फेंककर चमचमाती हुई तलवार खींच ली और ढाल हाथमें ले ली
tad utsajya dhanuś chinnaṃ saubhadraḥ paravīrahā | udbabhār śitaṃ khaḍgam ādadhānaḥ śarāvaram ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ဖြတ်တောက်ခံရ၍ အသုံးမဝင်တော့သော လေးကို ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ရန်သူသူရဲကောင်းများကို သတ်ဖြတ်သူ သုဘဒြာ၏ သား အဘိမန္ယူသည် တောက်ပစူးရှသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကာကွယ်ကွင်းကိုလည်း ကိုင်ယူ하였다။ ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲ၏ ဖိအားအတွင်း၌ လက်နက်ပြောင်းလဲရာတွင် မဆိုင်းမတွဲဘဲ အဓမ္မကို ရင်ဆိုင်ရန် မတုန်မလှုပ် သတ္တိကို ထိန်းထား하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
When one means of action fails, dharmic resolve need not collapse; a warrior committed to duty adapts skillfully and continues with courage, without surrendering to fear or confusion.
In the thick of combat, Abhimanyu’s bow is cut. He throws it away, draws a sharp sword, and takes up a shield, preparing to continue fighting enemy champions.