Shloka 15
Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
शरीरशतसम्बाधां गृध्रकड्कनिषेविताम् । महारथसहस्राणि नयन्तीं यमसादनम्,उसके भीतर सैकड़ों लाशें पड़ी हुई थीं। गीध और कंक उस नदीका सेवन करते थे। वह सहस्रों महारथियोंको यमराजके लोकमें ले जा रही थी
śarīraśatasambādhāṁ gṛdhrakaṅkaniṣevitām | mahārathasahasrāṇi nayantīṁ yamasādanam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ “ထိုစီးကြောင်းသည် အလောင်းရာချီဖြင့် ပိတ်ဆို့နေပြီး၊ ဂျားငှက်များနှင့် ကန့်ငှက်များက ၎င်းကို စားသောက်ရန် လာရောက်နေကြသည်။ ၎င်းသည် မဟာရထားသူရဲကောင်း ထောင်ချီကို ယမမင်း၏ နေရာသို့ သယ်ဆောင်သွားနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ သဘောတရားဆိုင်ရာ စျေးနှုန်းကို ထင်ရှားစေသည်—စွမ်းရည်နှင့် အဆင့်အတန်းသည် သေခြင်းမှ မကာကွယ်နိုင်၊ စစ်မြေပြင်၏ အကြမ်းဖက်မှုက အသက်ရှင်သော သူရဲကောင်းများကို ခဏချင်းပင် အစာအဖြစ် သားရဲငှက်များနှင့် သေမင်း၏ အရှင်ထံ ပူဇော်သကဲ့သို့ ပြောင်းလဲစေသည်။”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability of death and the ethical gravity of war: even the highest-ranked warriors (mahārathas) are swept toward Yama’s realm, while the battlefield reduces human pride to impermanence and suffering.
Sañjaya describes a horrific battlefield scene—likened to a current or stream—clogged with corpses and visited by scavenging birds, metaphorically (and vividly) ‘carrying’ multitudes of great warriors to the abode of Yama.