Shloka 36
कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
छादयन्तौ हि शत्रुघ्नावन्योन्यं सायकै: शितै: । शरजालावृत॑ व्योम चक्राते5द्धुतविक्रमौ,उन दोनों त पराक्रमी शत्रुहन्ता वीरोंने एक-दूसरेको तीखे बाणोंसे आच्छादित करते हुए आकाशको बाण-समूहोंसे व्याप्त कर दिया
chādayantau hi śatrughnāv anyonyaṃ sāyakaiḥ śitaiḥ | śarajālāvṛtaṃ vyoma cakrāte 'dbhuta-vikramau ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ရန်သူသတ်သူရဲကောင်း အံ့ဩဖွယ် သတ္တိကြီးနှစ်ဦးသည် ချွန်ထက်သော မြားများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်ကြ၍ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးပင် မြားကွန်ယက်ဖြင့် မှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ဤကြမ်းတမ်းသော လက်နက်ပြိုင်ပွဲတွင် သူတို့၏ စည်းကမ်းတကျ သတ္တိနှင့် စစ်စိတ်ဓာတ် ထင်ရှားသော်လည်း သူရဲကောင်းမှုနှင့် ဖျက်ဆီးမှုတို့ အတူတကွ တိုးတက်သည့် စစ်၏ သီလဆိုင်ရာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကိုလည်း ထင်ဟပ်စေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of righteous martial duty: extraordinary courage and skill can be exercised with discipline, yet the same excellence intensifies the devastation of war. It invites reflection on how dharma in battle (kṣatriya-dharma) coexists with the moral cost of violence.
Sañjaya describes two formidable warriors engaged in a fierce duel, each covering the other with sharp arrows. Their volleys are so dense that the sky appears filled and veiled by masses of arrows.