Shloka 226
Droṇa-parva Adhyāya 125: Duryodhana’s despair and vow after Jayadratha’s fall (जयद्रथवधे दुर्योधनविलापः)
रुक्मपुड्खैर्महेष्वासो गार्ध्रपत्रैरजिद्ागै: । तब महाथनुर्थर सात्यकिने भी सोनेके पुंख तथा गीधकी पाँखवाले पाँच तीखे और सीधे जानेवाले बाणोंद्वारा दुशासनको वेधकर बदला चुकाया
sañjaya uvāca | rukmapuṅkhair maheṣvāso gārdhrapatrair ajihmagaiḥ | tadā mahādhanurdharaḥ sātyakine bhīmasenake puṅkhais tathā gīdhrapakṣavālaiḥ pañca tīkṣṇaiḥ śaraiḥ duḥśāsanaṃ vidhya pratyakāraṃ cakāra |
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ထို့နောက် မဟာဓနုကိုင် မဟာမြားပစ်သမား စာတျကီသည် ထိခိုက်နာကျင်မှုကို ပြန်လည်ဆပ်ကာ၊ ရွှေပုန်းပါ၍ ငှက်ကောင် (လင်းတ) အမွှေးတပ်ထားသော တည့်တည့်ပျံသန်းသည့် ထက်မြက်သော မြားငါးစင်းဖြင့် ဒုရှာသနကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ စစ်၏ သီလအာကာသအတွင်း၌ ဤလုပ်ရပ်သည် က္ရှတ္တရဓမ္မအရ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း—ကိုယ်ကျိုးမဟုတ်ဘဲ မိတ်ဖက်တို့အပေါ် သစ္စာကြောင့် အကြမ်းဖက်မှုကို အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် တိုင်းတာ၍ ပြန်ဆပ်ခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Within the battlefield ethic (kṣatriya-dharma), harm done to one’s side is answered decisively; the verse highlights loyalty to comrades and the idea of ‘repayment’ (pratyakāra) as a sanctioned form of justice in war, even while it underscores the tragic cycle of violence.
Sanjaya describes a powerful archer striking Duḥśāsana with five sharp, straight arrows—golden-shafted and vulture-feathered—thereby ‘repaying’ an earlier injury connected with Sātyaki and Bhīmasena.