Shloka 12
Adhyāya 113: Karṇa–Bhīma Śaravarṣa and the Battlefield Aftermath (कर्णभीमशरवर्षः)
त्वयि चाहं महाबाहो प्रद्युम्ने वा महारथे । नृपं निक्षिप्य गच्छेयं निरपेक्षो जयद्रथम्,“महाबाहो! मैं तुमपर अथवा महारथी प्रद्युम्मपर ही भरोसा करके राजाको धरोहरकी भाँति सौंपकर निरपेक्षभावसे जयद्रथके पास जा सकता हूँ
tvayi cāhaṃ mahābāho pradyumne vā mahārathe | nṛpaṃ nikṣipya gaccheyaṃ nirapekṣo jayadratham ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—“အို လက်မောင်းကြီးသူ၊ သင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ မဟာရഥီ ပရဒျုမ္နပေါ်၌ဖြစ်စေ ယုံကြည်အားကိုး၍ ဘုရင်ကို တန်ဖိုးကြီး အပ်နှံသကဲ့သို့ သင်တို့ထံ အပ်နှံထားပြီး၊ ထို့နောက် စိတ်ပူစရာမရှိဘဲ ဂျယဒြဿကို ရင်ဆိုင်ရန် ထွက်ခွာနိုင်သည်။”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethics of responsibility in war: one should not abandon a protected charge (the king) without first ensuring reliable guardianship. Only after entrusting that duty to a capable warrior can one act decisively elsewhere, free from divided obligations.
Sañjaya reports a speaker’s resolve: if the king can be safely entrusted to a trusted hero (addressed as ‘mighty-armed’) or to Pradyumna, then the speaker can proceed without anxiety to engage Jayadratha, indicating a tactical shift once protection of the king is secured.