Shloka 5
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
अलम्बुषमथो विद्ध्वा सिंहवद् व्यनदन्मुहुः । घटोत्कचने बीस नाराचोंद्वारा अलम्बुषकी छातीमें गहरी चोट पहुँचाकर बारंबार सिंहके समान गर्जना की ।। ४ $ || तथैवालम्बुषो राजन् हैडिम्बिं युद्धदुर्मदम्
alambuṣam atho viddhvā siṁhavad vyanadan muhuḥ | tathaivālambuṣo rājan haiḍimbiṁ yuddha-durmadam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အလမ္ဗုရှကို ထိုးနှက်ပြီးနောက် ဃဋောတ္ကချသည် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ထပ်တလဲလဲ ဟိန်းဟောက်လေ၏။ ထို့နောက် အလမ္ဗုရှလည်း၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုနည်းတူပင် စစ်ဒေါသဖြင့် မူးယစ်နေသော ဟိုဍိမ္ဗ (ဃဋောတ္ကချ) ကို ရင်ဆိုင်လာ၏။ စစ်၏ ရှုပ်ထွေးမှုအတွင်း၌ အင်အားနှင့် ဒေါသသည် အင်အားနှင့် ဒေါသကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကြပြီး၊ အကြမ်းဖက်မှု၏ သီလအလေးချိန်သည် နှစ်ဖက်စလုံးပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာသည်ကို ဤမြင်ကွင်းက ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war amplifies passions: victory and injury provoke further roaring pride and retaliatory aggression. Ethically, it points to the self-perpetuating cycle of violence—prowess becomes fuel for more violence unless restrained by dharma and discernment.
Ghaṭotkaca strikes Alambuṣa and roars repeatedly like a lion. In response, Alambuṣa also advances to engage Ghaṭotkaca (called Haiḍimba), who is described as battle-maddened.