Shloka 22
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
व्यसृजत् सायकांस्तूर्ण रुक्मपुड्खान् शिलाशितान् | बलवान घटोत्कचद्वारा अत्यन्त क्षत-विक्षत होकर उस महाबली राक्षसराजने तुरंत ही सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी ।। २१ $ || ते शरा नतपर्वाणो विविशू राक्षसं तदा
sañjaya uvāca |
vyasṛjat sāyakāṁs tūrṇaṁ rukmapuṅkhān śilāśitān |
te śarā nataparvāṇo viviśū rākṣasaṁ tadā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်း မြားများကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်၏—ရွှေရောင်အတောင်ပါ၍ ကျောက်ဖြင့် သွေးထားသော မြားများဖြစ်သည်။ အင်အားကြောင့် အဆစ်အပိုင်းများက နောက်သို့ ကွေးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သော ထိုမြားတံများသည် ထိုအခိုက်၌ ရက္ခသထဲသို့ ဝင်ထိုးသွား၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်၏အဆက်မပြတ် တိုးမြှင့်လာမှုကို ပြသသည်—ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အင်အားကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာပေးရန် အသုံးချကြပြီး၊ ဓမ္မစစ်ပွဲအတွင်း အကြမ်းဖက်မှု၏ အလေးချိန်ကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားရစေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim discipline of warfare: technical prowess and speed can inflict decisive harm, yet the narrator’s detached reporting invites reflection on the ethical burden of violence even within a dharma-framed conflict.
Sañjaya describes a warrior rapidly releasing stone-sharpened, golden-feathered arrows; the arrows strike effectively and pierce a rākṣasa combatant, indicating a fierce exchange and mounting injuries on the battlefield.