Shloka 14
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
युधिष्टिरं त्रिभिविद्ध्वा सहदेवं च सप्तभि:,आर्य! उसने युधिष्ठिरको तीन, सहदेवको सात, नकुलको तिहत्तर और द्रौपदीपुत्रोंको पाँच-पाँच बाणोंसे घायल करके घोर गर्जना की
yudhiṣṭhiraṃ tribhir viddhvā sahadevaṃ ca saptabhiḥ
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ယုဓိဋ္ဌိရကို မြားသုံးစင်းဖြင့် ထိုးဖောက်၍၊ သဟဒေဝကို မြားခုနစ်စင်းဖြင့် ထိခိုက်စေပြီးနောက်၊ ထိုသူရဲကောင်းသည် နကူလကို မြားခုနစ်ဆယ်သုံးစင်းဖြင့် ထိုးနှက်ကာ၊ ဒြော်ပဒီ၏ သားတော်တို့ကိုလည်း တစ်ယောက်ချင်းစီ မြားငါးစင်းစီဖြင့် ဒဏ်ရာရစေ하였다။ ထို့နောက် စစ်မြေပြင်အလယ်၌ အာဏာကို ကြေညာ၍ ရန်သူတို့၏ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေရန် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံကြီးကို ထုတ်လွှင့်하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the brutal intensity of war and the kṣatriya ethos of asserting prowess; ethically, it underscores how battle often turns into displays of dominance and terror, reminding readers that even righteous causes can involve grievous harm and psychological intimidation.
In Sañjaya’s battlefield report, a powerful warrior strikes key Pāṇḍava figures—Yudhiṣṭhira and Sahadeva explicitly in the Sanskrit line, and (as continued in the received reading/translation tradition) also Nakula and Draupadī’s sons—then roars fiercely, signaling triumph and attempting to demoralize opponents.