Shloka 31
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
शिला: खडगा गुडाश्चैव ऋष्टीर्वजाणि चैव ह । सा राक्षसविसृष्टा तु शस्त्रवृष्टि: सुदारुणा
śilāḥ khaḍgā guḍāś caiva ṛṣṭīr vajāṇi caiva ha | sā rākṣasa-visṛṣṭā tu śastra-vṛṣṭiḥ sudāruṇā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—“ကျောက်တုံးများ၊ ဓားများ၊ မေ့စ်တုတ်များ၊ လှံများနှင့် အလေးတုတ်ကြီးများ—ဤသို့သော လက်နက်မိုးသည် ရက္ခသက လွှတ်ချလိုက်သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးရွာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် ကြောက်လန့်ဖွယ် အင်အားဖြင့် ကျရောက်ကာ စစ်မြေပြင်၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေပြီး၊ ဒေါသနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အင်အားက မောင်းနှင်သော အကြမ်းဖက်မှုသည် အရပ်ရပ်တွင် ဒုက္ခကို များပြားစေကြောင်း ပြသလေ၏။”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked fury and the pursuit of victory through sheer destructive force lead to indiscriminate harm; it implicitly contrasts disciplined, dharma-guided warfare with terrifying, dehumanizing escalation.
Sañjaya describes a rākṣasa warrior unleashing a dreadful barrage—stones and multiple kinds of weapons—like a ‘rain’ falling upon the battlefield, heightening the peril for the opposing forces.