Shloka 14
सम्प्रयुद्धौ रणे दृष्टवा तावुभौ नरराक्षसौ । विस्मय: सर्वभूतानां प्रहर्ष. समजायत,उस रणक्षेत्रमें उन दोनों मनुष्य एवं राक्षसको युद्ध करते देख समस्त प्राणियोंको अत्यन्त आश्चर्य और हर्ष हुआ
saṃprayuddhau raṇe dṛṣṭvā tāv ubhau nara-rākṣasau | vismayaḥ sarva-bhūtānāṃ praharṣaḥ samajāyata ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—စစ်မြေပြင်၌ လူတစ်ဦးနှင့် ရက္ခသတစ်ဦး ဖြစ်သော ထိုနှစ်ဦးသည် နီးကပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်ကြသော် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ အံ့ဩလှုပ်ရှားကာ ဝမ်းမြောက်သံတိုးတက်လာ၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်တွင် ထူးကဲသော စွမ်းရည်က မျက်နှာမလိုက်သော ကြည့်ရှုသူများကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်ကြောင်းကို ပြသသော်လည်း ထိုဝမ်းမြောက်မှုသည် အကြမ်းဖက်မှု၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် မြင်ကွင်းနှင့် မခွဲမခွာ ဆက်နွယ်နေဆဲဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human tendency to be enthralled by extraordinary martial prowess—astonishment and exhilaration arise even among onlookers—while implicitly reminding that such excitement is inseparable from the grim reality of war.
Sañjaya reports that two formidable opponents—described as a man and a rākṣasa—are seen fighting intensely on the battlefield, and the wider audience of beings reacts with amazement and heightened excitement.