Shloka 163
Sātyaki-praveśaḥ and Duryodhana-saṃnipātaḥ
Sātyaki’s passage and Duryodhana’s mass engagement
नान्तरं शरवृष्टीनां ददृशे नरसिंहयो: । शीघ्रतापूर्वक अस्त्र चलानेकी कलाको जाननेवाले द्रोणाचार्य तथा सात्वतवंशी सात्यकिके बाणोंसे लोकमें अन्धकार छा जानेपर भी उस समय उन दोनों पुरुषसिंहोंकी बाण-वर्षामें कोई अन्तर नहीं दिखायी देता था
nāntaraṃ śaravṛṣṭīnāṃ dadṛśe narasiṃhayoḥ | śīghratāpūrvakam astracālanakalāṃ jānadvābhyāṃ droṇācāryasātvatavaṃśyasātyakibhyāṃ bāṇair lokam andhakāre chāditam api tadā tayor ubhayor vīrasiṃhayor bāṇavarṣe na kiñcid antaraṃ dṛśyate sma |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– မြားမိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်ရာတွင် ထိုခြင်္သေ့သဏ္ဌာန် စစ်သူရဲနှစ်ဦးအကြား ကွာခြားချက် မမြင်ရ하였다။ လျင်မြန်၍ စည်းကမ်းတကျ အস্ত్రပညာကို ကျွမ်းကျင်သော ဒ్రోဏာචာရျနှင့် စာတ္ဝတဝంశ စာတျကိ တို့၏ မြားများကြောင့် လောကသည် မှောင်မိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ထိုအခါ ထိုသူရဲကောင်းနှစ်ဦး၏ မြားမိုးတွင် အားနည်းချက် သို့မဟုတ် အကွာအဝေး မပေါ်လွင်ခဲ့။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya excellence and disciplined mastery: even amid destructive warfare, the narrative evaluates warriors by steadiness, skill, and parity rather than mere ferocity—suggesting that power without trained control is not praised.
Sañjaya describes a fierce exchange between Droṇa and Sātyaki. Their arrows are so numerous that they darken the battlefield, and yet neither warrior’s arrow-shower appears superior; their contest is evenly matched.