Shloka 46
द्रोणपर्व (अध्याय १) — भीष्मनिधनानन्तरं धृतराष्ट्रस्य शोकः, सेनायाः स्थितिः, कर्णस्मरणं च
Droṇa Parva, Chapter 1: Dhṛtarāṣṭra’s grief after Bhīṣma’s fall and the army’s reorientation toward Karṇa
जामदग्न्याभ्यनुज्ञातमस्त्रे दुर्वारपौरुषम् । अगमन्नो मन: कर्ण बन्धुमात्ययिकेष्विव,राजन! कर्णने जमदग्निनन्दन परशुरामजीसे अस्त्र-विद्याकी शिक्षा प्राप्त की है और उसका पराक्रम दुर्निवार्य है। इसीलिये हमलोगोंका मन कर्णकी ओर गया, ठीक वैसे ही, जैसे बड़ी भारी आपत्तिके समय मनुष्यका मन अपने मित्रों तथा सगे-सम्बन्धियोंकी ओर जाता है
jāmadagnyābhyanujñātam astre durvārapauruṣam | agamanno manaḥ karṇa bandhumātyayikeṣv iva, rājan ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—အို မင်းကြီး၊ ဂျာမဒဂ္နျ (ပရရှုရာမ) ၏ ခွင့်ပြုကာကွယ်မှုအောက်တွင် လက်နက်ပညာ၌ မတားဆီးနိုင်သော သတ္တိရှိသူ ကဏ္ဏ ထံသို့ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်သည် လှည့်သွားခဲ့သည်။ အလွန်ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြုံရာတွင် လူ၏ အတွေးသည် မိတ်ဆွေများနှင့် နီးစပ်သော ဆွေမျိုးများထံသို့ သဘာဝအတိုင်း လှည့်သွားသကဲ့သို့ပင်။
संजय उवाच
Educational Q&A
In crisis, people instinctively seek the strongest and most trusted support; here, the narrative frames Karṇa’s Paraśurāma-sanctioned martial competence as a refuge-like reliance, highlighting how authority-backed skill becomes a moral-psychological anchor in emergencies.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava side’s attention and hope turn toward Karṇa, because his weapon-skill and valor—validated by Paraśurāma—seem capable of meeting the looming danger, much like one turns to relatives and allies when disaster strikes.