Shloka 14
Adhyāya 92: Irāvanta-śoka, punaḥ-pravṛttiḥ saṅgrāmasya
Arjuna’s grief and the battle’s renewed intensity
मध्याल्वे सुमहारौद्र: संग्राम: समपद्यत । लोकक्षयकरो राजंस्तन्मे निगदत: शृणु
madhyāhne sumahāraudraḥ saṅgrāmaḥ samapadyata | lokakṣayakaro rājan tan me nigadataḥ śṛṇu, rājan ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «မင်းကြီး၊ မွန်းတည့်ချိန်ရောက်သော် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်—လောက၏ စစ်သူရဲတို့ကို ပျက်စီးစေမည့် စစ်ပွဲပင်။ မင်းကြီး၊ ငါပြောပြမည်ကို နားထောင်ပါ»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the catastrophic moral weight of war: once unleashed, it escalates into a force that consumes entire communities (“world-destroying”), reminding the listener that violence rapidly exceeds human control and brings collective ruin.
Sañjaya, reporting to King Dhṛtarāṣṭra, announces that by noon the fighting has intensified into a terrifying, all-consuming battle, and he invites the king to listen as he narrates the ensuing events.