Shloka 11
भीमसेन-दुर्योधन-प्रहारः तथा घटोत्कचमायाप्रादुर्भावः | Bhīmasena–Duryodhana Clash and the Manifestation of Ghaṭotkaca’s Māyā
द्रौणिस्तु रभसः शूरस्त्रैगर्तादनु भारत | प्रययौँ सिंहनादेन नादयानो धरातलम्,भारत! त्रिगर्तके पीछे वेगशाली वीर अश्वत्थामा चल रहे थे, जो अपने सिंहनादसे समस्त धरातलको निनादित कर रहे थे
drauṇis tu rabhasaḥ śūras traigartād anu bhārata | prayayau siṃhanādena nādayāno dharātalam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ အို ဘာရတ! တြိဂရ္တတို့၏ နောက်မှ ဒြောဏ၏သား အရှွတ္ထာမာ ဝီရသူရဲကောင်းသည် အလွန်အမင်း ရဲရင့်လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာ၍ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို တုန်လှုပ်စေ하였다—စစ်ရင်ဆိုင်မှု၏ အပူအပြင်းကို မြှင့်တင်သကဲ့သို့ စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် မထိန်းနိုင်သော ဒေါသ၏ ဓမ္မရေးရာ တင်းမာမှုကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how martial zeal and aggressive display (the lion-roar that shakes the earth) can amplify the violence of war; it invites reflection on the ethical danger of uncontrolled rabhasa (impetuous fury) even in a kṣatriya context where valor is praised.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā advances behind the Trigarta contingent, roaring loudly like a lion and making the ground resound, signaling an intensified push in the battle formation.