Shloka 33
त॑ श्रुत्वा निनदं घोरं तावकानां महारथौ | विन्दानुविन्दावावन्त्यौ पार्षतं प्रत्युपस्थितौ,आपके सैनिकोंका वह घोर आर्तनाद सुनकर अवन्तीके राजकुमार विन्द और अनुविन्द धृष्टद्यम्मनका सामना करनेके लिये उपस्थित हुए
taṁ śrutvā ninadaṁ ghoraṁ tāvakānāṁ mahārathau | vindānuvindāv āvantyau pārṣataṁ pratyupasthitau ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ သင်၏တပ်သားတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝမ်းနည်းအော်ဟစ်သံကို ကြားသော် အဝန္တီ၏ မင်းသား ဝိန္ဒနှင့် အနုဝိန္ဒ ဟူသော မဟာရထနှစ်ဦးသည် ပೃṣတ၏သား (ဓೃಷ್ಟဒျုမ္န) ကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့တန်းသို့ ထွက်လာကြ၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ ဓမ္မဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုအတွင်း၌ပင် အထက်တန်းသူရဲကောင်းတို့သည် မိမိဘက်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလျှင် သစ္စာနှင့် စစ်ဝန်ထမ်းတာဝန်ကြောင့် တိုက်ပွဲတန်းတင် ရင်ဆိုင်လာကြသည်ကို ဖော်ပြသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of responding to one’s side in crisis: hearing the army’s fearful outcry, leading warriors step forward to meet the threat. It reflects how loyalty and martial obligation propel action even when war’s suffering is evident.
Sañjaya reports that Vindā and Anuvindā of Avanti, renowned chariot-warriors, hear a terrifying cry among the Kaurava forces and advance to face Dhṛṣṭadyumna (called Pārṣata), indicating an imminent duel or direct engagement.