Shloka 25
Irāvān-nidhana-anantaraṃ Ghaṭotkaca-nādaḥ
After Irāvān’s fall: Ghaṭotkaca’s roar and the clash with Duryodhana
भूमिष्ठो गौतमस्तस्य शरांश्षिक्षेप षोडश । शरास्ते सात्वतं भित्त्वा प्राविशन् धरणीतलम्,तब कृपाचार्यने भूमिपर ही खड़े होकर चेकितानको सोलह बाण मारे। वे बाण चेकितानको छेदकर धरतीमें समा गये
bhūmiṣṭho gautamas tasya śarān śikṣepa ṣoḍaśa | śarās te sātvataṃ bhittvā prāviśan dharaṇītalam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ မြေပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်၍ ဂေါတမ (ကೃပာစာရျ) သည် သူ့ထံသို့ မြားတစ်ဆယ်ခြောက်စင်း ပစ်လွှတ်하였다။ ထိုမြားများသည် စာတ္ဝတ စစ်သူရဲကို ထိုးဖောက်ကာ မြေမျက်နှာပြင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွား၏—စစ်ပွဲတွင် မေတ္တာမဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် သတ္တိတည်ငြိမ်မှုကသာ အခိုက်အတန့်ကို အုပ်စိုးကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the battlefield ethic of steadfastness and trained precision: in war, disciplined action (śikṣā/skill) and unwavering stance determine outcomes, while the moral weight lies in fulfilling one’s role within the larger dharmic conflict.
Sañjaya reports that Kṛpācārya (called Gautama) shoots sixteen arrows at the Sātvata warrior Cekitāna; the arrows pierce him and continue into the ground, emphasizing the force and accuracy of the attack.