Shloka 4
नदद्धरिश्न महानागैह्नेषमाणैश्न वाजिभि: | भेरीशड्खनिनादैश्व तुमुलं समपद्यत,विग्घाड़ते हुए बड़े-बड़े गजराजों, हिनहिनाते हुए घोड़ों तथा भेरी और शंखकी ध्वनियोंसे भयंकर कोलाहल छा गया
nadad-dhariṣṇair mahānāgaiḥ hneṣamāṇaiś ca vājibhiḥ | bherī-śaṅkha-ninādaiś ca tumulaṃ samapadyata ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ဆင်ကြီးများက တံပိုးသံထုတ်၍ မြင်းများက ဟိန်းဟိန်းမြည်ကာ၊ ဗေရီဒုံးသံနှင့် သင်္ခါသံတို့ ပေါင်းစည်း၍ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဆူညံသံကြီးက လွှမ်းမိုးသွား၏—စစ်တပ်များသည် လာမည့် စစ်အကြမ်းဖက်မှုထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်ကတိပြုလိုက်ကြပြီဟု ကြားနိုင်သော အမှတ်အသားတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how collective human resolve toward conflict manifests outwardly as overwhelming noise and agitation; it frames war not as abstract strategy but as a morally weighty, all-consuming reality that engulfs everyone present.
Sañjaya describes the battlefield atmosphere: elephants trumpet, horses neigh, and drums and conches sound together, creating a terrifying din that signals the armies’ mobilization and the imminent clash.