Shloka 27
Chapter 7: Dvīpa–Varṣa–Meru-varṇana
Description of the Dvīpa, Varṣas, and Mount Meru
तरुणादित्यवर्णाश्न जायन्ते तत्र मानवा: । तथा माल्यवत: शड्ले दृश्यते हव्यवाट् सदा
taruṇādityavarṇāś ca jāyante tatra mānavāḥ | tathā mālyavataḥ śṛṅge dṛśyate havyavāṭ sadā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ထိုနေရာ၌ မွေးဖွားသူတို့သည် မနက်အရုဏ်တက်စဉ် နုနယ်သော နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပကြသည်။ ထို့ပြင် မာလျဝတ် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံသူ အဂ္နိ—မီးနတ်—သည် အစဉ်မပြတ် လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို မြင်ရသည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links human flourishing with a dharmic environment: radiance symbolizes inner purity and auspicious conduct, while the ever-burning sacrificial fire signifies continuous reverence for sacred duty and the sustaining presence of divine order.
Sañjaya is describing a particular region: its inhabitants are said to be naturally radiant like the dawn sun, and on the peak of Mount Mālyavat Agni—the oblation-receiving fire—is continually visible, indicating a perpetually sacred, ritually charged landscape.