Shloka 10
Chapter 7: Dvīpa–Varṣa–Meru-varṇana
Description of the Dvīpa, Varṣas, and Mount Meru
एकैकमनुरक्तं च चक्रवाकसमं विभो । निरामयाश्च ते लोका नित्यं मुदितमानसा:,प्रभो! वे चकवा-चकवीके समान सदा एक-दूसरेके अनुकूल बने रहते हैं। उत्तरकुरुके लोग सदा नीरोग और प्रसन्नचित्त रहते हैं
ekaikam anuraktaṃ ca cakravākasamaṃ vibho | nirāmayāś ca te lokā nityaṃ muditamānasāḥ prabho ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—အို မဟာအင်အားရှင် သခင်ကြီး၊ ထိုဒေသ၌ လူတစ်ဦးချင်းစီသည် အခြားတစ်ဦးကို ချစ်ခင်ကပ်လျက်ရှိကြ၏၊ စက္ကရဝါက ငှက်အတွဲကဲ့သို့ အမြဲတမ်း အပြန်အလှန် သံယောဇဉ်မပြတ်။ ထိုလူတို့၏ လောကသည် ရောဂါကင်းစင်၍ စိတ်နှလုံးအမြဲ ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းနေကြ၏၊ အို သခင်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse presents a dharmic ideal of social life: mutual devotion and concord among people, coupled with health and sustained inner cheerfulness. It implies that harmony and well-being are marks of a rightly ordered community.
Sanjaya is describing a distant, exemplary region (Uttarakuru in the common contextual gloss) to Dhritarashtra, portraying its inhabitants as mutually affectionate like paired cakravāka birds and as consistently healthy and joyful.