Shloka 27
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
शल्यं च पज्चविंशत्या शरैरविव्याध पाण्डव: । रुक्मपुड्खैर्महेष्वास: स विद्धो व्यपयाद् रणात्
śalyaṃ ca pañcaviṃśatyā śarair avivyādha pāṇḍavaḥ | rukmapuṅkhair maheṣvāsaḥ sa viddho vyapayād raṇāt ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ပाण्डဝသူရဲကောင်းသည် ရွှေရောင်အမွှေးတပ်ထားသော မြားနှစ်ဆယ့်ငါးစင်းဖြင့် ဘုရင် ရှလျကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။ ထိုမြားဒဏ်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသဖြင့် ရှလျသည် စစ်မြေပြင်မှ ဆုတ်ခွာသွား၏—စစ်ပွဲတွင် အင်အားသာလွန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မဟာမြားပစ်သမားတစ်ဦးတောင် နောက်ဆုတ်ရနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh realism of kṣatriya warfare: prowess and status do not guarantee invulnerability, and tactical withdrawal can follow when one is decisively wounded—highlighting the consequences of violence within the dharma-bound arena of battle.
Sañjaya reports that a Pāṇḍava warrior strikes Śalya with twenty-five golden-fletched arrows; Śalya, wounded, retreats from the battlefield.