Shloka 10
भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
तावेकरथसंयुक्तौ सौबलेयस्य वाहिनीम् | व्यधमेतां शितैस्तूर्ण शरैः संनतपर्वभि:,फिर एक ही रथपर बैठे हुए वे दोनों वीर झुकी हुई गाँठवाले पैने बाणोंसे तुरंत ही सुबलपुत्र शकुनिकी सेनाका संहार करने लगे
tāv ekaratha-saṁyuktau saubaleyasya vāhinīm | vyadhametāṁ śitais tūrṇaṁ śaraiḥ saṁnata-parvabhiḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ရထားတစ်စီးတည်းပေါ်တွင် အတူတကွ စီးနင်းနေသော သူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် အဆစ်ကွေးနေသော ထက်မြက်သည့် မြားများဖြင့် ဆောဘလ (ရှကူနိ) ၏ စစ်တပ်ကို လျင်မြန်စွာ ချေမှုန်းလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya-dharma (the warrior’s obligation to fight) and the moral weight of destruction: skill and speed in battle are praised, yet the action remains part of a tragic, ethically charged war.
Sañjaya reports that two allied fighters, riding together on one chariot, rapidly attack and break the forces belonging to Saubala—Śakuni—using sharp, well-made arrows.