Shloka 62
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
स चक्रे वसुधां कीर्णा शबलै: कुसुमैरिव । भीमसेनने बहुत-से प्रासों, विचित्र यन्त्रों और चमकीले शस्त्रोंसे वहाँकी भूमिको पाट दिया, जिससे वह चितकबरे पुष्पोंसे आच्छादित-सी प्रतीत होने लगी || ६१ ह ।।
sa cakre vasudhāṁ kīrṇāṁ śabalaiḥ kusumair iva | āplutya rathinaḥ kāṁścit parāmṛśya mahābalaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– သူသည် မြေပြင်ကို လက်နက်များနှင့် လဲကျသူများဖြင့် ပြန့်ကျဲစေကာ အရောင်စုံပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရစေ하였다။ ရထားစစ်သည်အချို့အကြားသို့ ခုန်ဝင်ကာ ထိုးနှက်လဲကျစေသဖြင့် ထိုအင်အားကြီးသူသည် စစ်မြေကို လက်နက်ကျသွားခြင်းနှင့် လူကျဆုံးခြင်းတို့၏ ကော်ဇောတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲစေ하였다—စစ်၏ကြမ်းတမ်းမှုက အလှတရားကိုပင် မိုက်မဲသော မျက်နှာဖုံးဖြစ်စေကြောင်း ပြသသည့် ရုပ်ပုံတည်း။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a striking simile—ground looking like it is covered with colorful flowers—to show how warfare can aesthetically resemble beauty while actually being formed by destruction; it invites reflection on the deceptive appearance of glory in violence and the heavy cost of kṣatriya conflict.
Sañjaya describes a mighty warrior (contextually Bhīmasena) surging into the fray, leaping among chariot-fighters and striking them, so that the battlefield becomes strewn and mottled—like a flower-strewn earth—because of the scattered weapons and fallen combatants.