Shloka 56
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
घण्टाश्न विविधा राजन् हेमगर्भान् त्सरूनपि | पतत: पातितांश्रैव पश्याम: सह सादिभि:
ghaṇṭāś ca vividhā rājan hema-garbhān tsarūn api | patataḥ pātitāṁś caiva paśyāmaḥ saha sādibhiḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– “အို မင်းကြီး၊ အမျိုးမျိုးသော ခေါင်းလောင်းများကိုလည်း တွေ့ရ၏။ ရွှေတံဆိပ်ပါသော ဓားများလည်း ရှိ၏—အချို့က ကျနေကြပြီး၊ အချို့ကတော့ ခုတ်လှဲချထားပြီးသား—ဓားအိမ်များနှင့်အတူပင် ဖြစ်၏။”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the stark impermanence of martial glory: even splendid, gold-adorned weapons and ornaments become scattered debris. It implicitly cautions against pride in power and highlights the human cost and futility that accompany adharma-driven conflict.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra what is visible on the battlefield: bells, swords with golden hilts, and their scabbards—some still falling, others already knocked down—indicating intense fighting and the disarray left in its wake.