Shloka 45
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
श्येनवद् व्यचरद् भीमो रणेडरिषु बलोत्कट: । छिन्दंस्तेषां शरीराणि शिरांसि च महाबल:
sañjaya uvāca | śyenavad vyacarad bhīmo raṇe 'riṣu balotkaṭaḥ | chindāṁs teṣāṁ śarīrāṇi śirāṁsi ca mahābalaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ စစ်ပွဲအလယ်၌ အင်အားကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ဘီမသည် ရန်သူအုပ်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို ခုတ်ဖြတ်ကာ ခေါင်းများကိုပါ ဖြတ်တောက်လေ၏။ ဤကဗျာပိုဒ်သည် က္ရှတ်ရိယ စစ်ပွဲ၏ ရက်စက်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်—ဘီမ၏ အင်အားသည် ဆုံးဖြတ်ကာ အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးသော်လည်း ကုရုက္ခေတ္တရ စစ်ပွဲ၏ တာဝန်ချည်နှောင်ထားသော အကြမ်းဖက်မှုအတွင်း၌ တည်ရှိနေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic ideal of kṣatriya-dharma in wartime: a warrior, once engaged in a righteous battle, acts with unwavering force and resolve. It also implicitly confronts the moral gravity of war—heroism is inseparable from the harsh reality of destruction.
Sañjaya describes Bhīma’s battlefield rampage: he penetrates the enemy ranks and moves swiftly like a hawk, cutting down opponents by severing bodies and heads, emphasizing his overwhelming strength and the intensity of the fighting.