Shloka 22
Arjuna–Bhīṣma Strategic Engagement and Mutual Arrow-Interdiction (भीष्मार्जुनसमागमः)
नोपशाम्यति निर्घोषो धनुषां कूजतां तथा । विनिश्चेरु: शरा दीप्ता ज्योततीषीव नभस्तलात्
nopashāmyati nirghoṣo dhanuṣāṃ kūjatāṃ tathā | viniśceruḥ śarā dīptā jyotitīṣīva nabhastalāt |
သဉ္ဇယက ပြောသည်—တံခါးတံခါး မြည်ဟည်းသံဖြင့် တင်းကျပ်စွာ တုန်ခါနေသော လေးတံများ၏ အသံသည် အလျှော့မပေးဘဲ မငြိမ်သက်နိုင်ခဲ့။ ကောင်းကင်ပြင်မှ မီးလောင်တောက်ပသော မြားများ ပျံထွက်လာ၍ ကြယ်များ ပေါ်ထွန်းတောက်ပသကဲ့သို့ ထင်ရှား၏—မရပ်မနား ဆက်လက်တိုးတက်သည့် စစ်ပွဲ၏ အရှိန်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် တင့်တယ်သော စစ်အင်အား၏ အလှတရားကို ပုံဖော်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not preach a doctrine directly; it heightens awareness of war’s unstoppable force—how martial action, once unleashed, becomes a continuous roar. Ethically, it frames the battlefield as a realm where kṣatriya power and duty manifest with awe-inspiring brilliance, while also hinting at the grave, relentless nature of violence.
Sañjaya describes the battle’s intensity: bows keep twanging without pause, and radiant arrows stream forth in such numbers that they resemble stars appearing across the sky.