Shloka 9
Daivī–Āsurī Sampad-Vibhāga (दैवी–आसुरी संपद्विभागः) | Division of Constructive and Destructive Dispositions
अथ चित्तं समाधातुं न शकनोषि मयि स्थिरम् | अभ्यासयोगेन ततो मामिच्छाप्तुं धनंजय
atha cittaṁ samādhātuṁ na śaknoṣi mayi sthiram | abhyāsayogena tato mām icchāptuṁ dhanañjaya ||
သို့သော် ငါ့ထံ၌ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ မတင်နိုင်သေးလျှင်၊ အို ဓနဉ္ဇယ! ထပ်ခါထပ်ခါ လေ့ကျင့်ခြင်း၏ ယောဂဖြင့် ငါ့ထံ ရောက်လိုစိတ်ထားလော့။ တိုက်ရိုက် အတွင်းစူးစိုက်မှု မဖြစ်နိုင်သေးသည့်အခါ အာရုံနှင့် အကျင့်ကို ရေရှည်လေ့ကျင့်သင်ကြားကာ ဘက္တိကို တည်ကြည်စေ၍ ဓမ္မအရ ပြောင်းလဲစေသင့်သည်—အာရုံခံစားချက်သာ မဖြစ်စေရ။
अजुन उवाच
Educational Q&A
If unwavering inner absorption in the Divine is not yet possible, one should adopt abhyāsa-yoga—consistent, repeated practice—to gradually stabilize the mind and make devotion steady and mature.
In the dialogue on the battlefield, guidance is given to Arjuna about spiritual methods: when direct, stable concentration on the Divine cannot be maintained, Arjuna is instructed to pursue a practical path of disciplined practice to attain that goal.