Shloka 14
Viśvarūpa-darśana (The Vision of the Universal Form) — महायोगेश्वरस्य विश्वरूपदर्शनम्
सततंः कीर्तयन्तो मां यतन्तश्नः दृढव्रता:+ । नमस्यन्तश्न मां भक््त्या नित्ययुक्ताईं उपासते
satataṁ kīrtayanto māṁ yatantaś ca dṛḍha-vratāḥ | namasyantaś ca māṁ bhaktyā nitya-yuktā upāsate ||
ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသည့် ဘက္တများသည် အမြဲတမ်း ငါ၏နာမနှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။ အမြင့်ဆုံးသဘောတရားကို သိမြင်ရရန် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် ငါ့အား မကြာခဏ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။ ထို့ပြင် အတွင်းစိတ်တစ်စည်းတစ်လုံးဖြင့် အမြဲတမ်း ယောဂသမာဓိ၌ တည်ကာ မလှုပ်မယှက်သော ချစ်ခြင်းဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်ကြ၏။
अजुन उवाच
Educational Q&A
True devotion is not occasional sentiment but sustained practice: constant remembrance and praise, sincere effort toward realization, humble reverence, and steady inner absorption—together forming a disciplined, unwavering bhakti.
In the midst of the Kurukṣetra setting, the discourse turns to the marks of devoted worshippers: Krishna describes how steadfast devotees relate to him—through continual glorification, effort, repeated salutations, and constant meditative engagement.