Shloka 49
नकुलः सहदेवश्न भीमसेनश्च पाण्डव: । यावच्चमूं महाराज नाशयन्ति न सर्वश:
sañjaya uvāca |
nakulaḥ sahadevaś ca bhīmasenaś ca pāṇḍavaḥ |
yāvac camūṃ mahārāja nāśayanti na sarvaśaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်— «အို မင်းကြီး၊ နကူလ၊ သဟဒေဝနှင့် ပाण्डဝ ဘီမစေနတို့ ပေါင်းစည်း၍ သင်၏တပ်ကို အကုန်အစင် မဖျက်ဆီးမီတိုင်အောင်၊ သင်နှင့် ပाण्डဝသူရဲကောင်းများအကြား မေတ္တာမိတ်သဟာယ (စೌဟာရ್ದ) နှင့် ပြန်လည်ညှိနှိုင်းမှုကို ထူထောင်ခြင်းသည် ငါ့အမြင်အရ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ဤစစ်ပွဲသည် ငါ့အသက်နှင့်အတူ အဆုံးသတ်ပါစေ—ပाण्डဝတို့နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ချုပ်ဆိုလော့»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a pragmatic and ethical counsel: seek reconciliation before irreversible harm occurs. It highlights the responsibility of rulers to prevent total devastation and to choose peace when the cost of war becomes morally and politically catastrophic.
Sañjaya, reporting to the blind king (implicitly Dhṛtarāṣṭra), warns that the Pāṇḍava warriors—specifically Nakula, Sahadeva, and Bhīma—are capable of destroying the king’s forces. He urges the king to establish goodwill and make peace with the Pāṇḍavas before the army is annihilated.