Shloka 112
कृपदुर्योधनमुखा नि: श्व॒स्य रुरुदुस्तत: । उस समय कौरवोंपर बड़ा भयंकर मोह छा गया। कृपाचार्य और दुर्योधन आदि सब लोग सिसक-सिसककर रोने लगे |। १११ ह || विषादाच्च चिरं कालमतिष्ठन् विगतेन्द्रिया:
sañjaya uvāca | kṛpaduryodhanamukhā niḥśvasya rurudus tataḥ | viṣādāc ca ciraṃ kālam atiṣṭhan vigatendriyāḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထို့နောက် ကೃပ၊ ဒုရျောဓနနှင့် အခြားသူတို့သည် အသက်ရှူကြီးကြီးချ၍ ငိုကြွေးလာကြသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် သူတို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အာရုံအင်္ဂါများ ပျက်စီးသကဲ့သို့ နေခဲ့ကြသည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အားလျော့သ despair ထဲတွင် နစ်မြုပ်၍ စစ်ပွဲသို့ စိတ်မလှည့်နိုင်တော့ကြ; ပाण्डဝတို့ကို မပြေးဝင်နိုင်ကြဘဲ မဟာအင်အားတစ်ရပ်က ဖမ်းဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how overwhelming grief and moral-psychological collapse can paralyze even powerful warriors. In the Mahābhārata’s ethical frame, adharma-driven choices culminate not only in external defeat but also in inner disintegration—loss of steadiness, clarity, and resolve.
Sañjaya reports that Kṛpa, Duryodhana, and the Kaurava leaders, struck by a severe shock, sigh and weep. They remain immobilized for a long time, as if their senses have failed, and they are unable to mount an attack against the Pāṇḍavas due to deep despondency.