Shloka 57
शध्वान: काकाश्च गृध्राश्च वृका गोमायुभि: सह | प्रणेदुर्भक्ष्यमासाद्य विकृताश्च मृगद्धिजा:,कुत्ते, कौए, गीध, भेड़िये तथा गीदड़ आदि विकराल पशु-पक्षी वहाँ अपना आहार पाकर हर्षनाद करने लगे
śaśvānāḥ kākaś ca gṛdhrāś ca vṛkā gomāyubhiḥ saha | praṇedur bhakṣyam āsādya vikṛtāś ca mṛgadvijāḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– မြေခွေးများ၊ ကျီးကန်းများ၊ လင်းတများ၊ ဝံပုလွေများနှင့် ဟိုင်ယီနာများ—အခြား ကြောက်မက်ဖွယ် တိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်မျိုးစုံတို့နှင့်အတူ—အစာကို တွေ့ရှိသဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော အောင်ပွဲသံလို ဟစ်အော်ကြ၏။ လဲကျသူများဖြင့် ပြန့်နှံ့နေသော စစ်မြေပြင်သည် အလောင်းစားသတ္တဝါတို့၏ ပွဲတော်ဖြစ်လာကာ စစ်က ထုတ်လွှတ်သည့် သီလပျက်စီးမှုနှင့် ဒုက္ခဝေဒနာ၏ အေးစက်သော နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical cost of war: when humans abandon restraint and dharma, the battlefield turns into a place where death is normalized—so much so that scavengers rejoice. It functions as a moral warning that violence degrades the world and invites inauspiciousness.
Sañjaya describes ominous battlefield sights: scavenging animals and birds (jackals, crows, vultures, wolves, hyenas) find carrion and cry out loudly, suggesting heavy slaughter and foreboding consequences in the Kurukṣetra war.