Shloka 55
गजाश्न रथयोधाश्व परिपेतु: समन्ततः । विकीर्णाश्व रथा भूमौ भग्नचक्रयुगध्वजा:
gajāś ca rathayodhāś ca paripetuḥ samantataḥ | vikīrṇāśva-rathā bhūmau bhagna-cakra-yuga-dhvajāḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ပတ်လည်အနှံ့၌ ဆင်များနှင့် ရထားစစ်သည်များသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျနေကြ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရထားများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန့်ကျဲနေပြီး—မြင်းများနှင့် ရထားများ ရှုပ်ထွေးကာ—ဘီးများ၊ ယိုက်များနှင့် အလံတံများ ပျက်စီးကွဲကြေသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ သီလအလေးချိန်ကို ထင်ဟပ်စေသည်– စွမ်းအားနှင့် မာနတို့သည် ပျက်စီးရာသို့ ကျဆင်းပြီး စစ်မြေပြင်သည် စစ်ရေးအလှပြမှုအားလုံးကို ကျိုးပဲ့သော ကိရိယာများနှင့် လဲကျသော ကိုယ်ခန္ဓာများအဖြစ်သာ ကျန်စေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the transience of martial power and the ethical weight of warfare: the proud symbols of victory—chariots, banners, and war-elephants—end as broken objects on the ground, reminding the listener that violence inevitably produces ruin and suffering beyond mere triumph.
Sañjaya describes the battlefield aftermath: elephants and chariot-warriors are being struck down everywhere, and many chariots lie scattered because their essential parts—wheels, yokes, and standards—have been smashed in combat.