Shloka 14
यदेक: समरे पार्थान् सार्जुनानू समयोधयत् । न चैनं पाण्डवा युद्धे वारयामासुरुल्बणम्
sañjaya uvāca |
yad ekaḥ samare pārthān sārjunānū samayodhayat |
na cainaṃ pāṇḍavā yuddhe vārayāmāsur ulbaṇam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «စစ်ပွဲ၏ အလယ်ဗဟို၌ သူတစ်ဦးတည်းကပင် အာర్జုနနှင့်အတူ ပೃഥာ၏သားတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ပाण्डဝတို့သည် ထိုကြမ်းတမ်းသော သူရဲကောင်းကို စစ်မြေပြင်၌ မတားဆီးနိုင်ကြ»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield measure of kṣatriya prowess and the difficulty of restraining a fierce opponent; ethically, it underscores how war tests resolve, discipline, and strategic restraint rather than mere numbers.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that a single warrior is engaging the Pāṇḍavas along with Arjuna, and despite their efforts they are unable to stop him in the midst of combat.