Shloka 117
इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि संकुलयुद्धे सप्तदशाधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi bhīṣmavadhaparvaṇi saṅkulayuddhe saptadaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသော «မဟာဘာရတ» တွင် «ဘီရှ္မ ပရဝ» အတွင်း၊ အထူးသဖြင့် ဘီရှ္မကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဆိုင်သော အခန်း၌၊ ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားသော စစ်ပွဲကို ဖော်ပြသည့် အခန်းတစ်ရာတစ်ဆယ့်ခုနစ် ပြီးဆုံးလေ၏။ ဤကော်လိုဖွန်အဆုံးသတ်သည် စစ်ပွဲ၏ ကြီးမားသော သာသနာရေးအကျပ်အတည်းအတွင်း ဇာတ်ကြောင်းကို တည်နေရာချထားပြီး၊ ဂုဏ်သရေရှိသော အိုမင်းသူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ကျဆုံးခြင်းပင်လျှင် တာဝန်များ ပဋိပက္ခဖြစ်ခြင်းနှင့် အဓမ္မက မောင်းနှင်သော စစ်ပွဲ၏ အရှိန်ကြောင့် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာသည့် အကျိုးဆက်임ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not teach through direct instruction; it situates the reader within the epic’s ethical landscape: the war becomes “saṅkula” (entangled), reflecting how competing obligations and moral compromises culminate in the fall of even the most revered figures like Bhīṣma.
This is an end-of-chapter marker stating that a chapter describing the chaotic battle, within the Bhīṣma Parva and the Bhīṣma-slaying episode, has concluded.