Shloka 16
सोअन्यत् कार्मुकमादाय पौरवं निशितै: शरै: । आजपघान महाराज त्रिसप्तत्या शिलीमुखै:
so 'nyat kārmukam ādāya pauravaṁ niśitaiḥ śaraiḥ | ājaghāna mahārāja trisaptatyā śilīmukhaiḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် သူသည် လေးတစ်လက်ကို ထပ်ယူကာ—အရှင်မင်းကြီး—ပေါဝရကို မြားစူးများဖြင့် ထိုးနှက်၍ ခေါင်းကျယ်သော မြား (သီလီမုခ) ခုနစ်ဆယ်သုံးစင်းဖြင့် ထိမှန်စေ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not teach doctrine directly; it highlights the kṣatriya sphere where duty is enacted through disciplined skill and endurance. Ethically, it frames war as a domain of relentless escalation, inviting reflection on the cost of prowess when directed toward harm.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that a warrior takes up another bow and strikes a Paurava opponent with sharp arrows, specifically seventy-three broad-headed shafts, indicating an intense exchange in the battle.