Shloka 38
रजोमेघास्तु संजज्ञु: शस्त्रविद्युद्धिरावृता: । धनुषां चापि निर्घोषो दारुण: समपद्यत
rajomeghās tu saṃjajñuḥ śastravidyuddhirāvṛtāḥ | dhanuṣāṃ cāpi nirghoṣo dāruṇaḥ samapadyata ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—လက်နက်များ တိုက်ခိုက်ထိတွေ့သံကြားတွင် ဖုန်မှုန့်တိမ်များ ထ၍ စစ်မြေပြင်ကို ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ထို့ပြင် လေးတံများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဂုဏ်သံလည်း လေထုတစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့လာကာ စစ်ပွဲသည် အကြမ်းတမ်းသည့် လမ်းကြောင်းသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားကြောင်း ပြသ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers a sober, sensory portrayal of war’s escalation: confusion (dust), danger (weapon-flash), and fear (dreadful roar). Ethically, it underscores how battle overwhelms clarity and peace, reminding the listener that violence rapidly becomes all-encompassing once unleashed.
Sañjaya reports that the fighting has intensified: dust rises like clouds, the field is obscured amid flashing weapons, and the terrifying sound of bows reverberates—marking the full onset of fierce combat.