Shloka 15
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
रथिन: सादिनश्चापि तत्र तत्र निषूदिता: । दृश्यन्ते बहवो राजन् वेपमाना: समन्ततः
sañjaya uvāca | rathinaḥ sādināś cāpi tatra tatra niṣūditāḥ | dṛśyante bahavo rājan vepamānāḥ samantataḥ | ekaikaṃ tribhir ānarcchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အို မင်းကြီး၊ ရထားစစ်သည်များနှင့် မြင်းစီးစစ်သည်များ အများအပြားသည် ဒီနေရာဟိုနေရာတွင် လဲကျသတ်ဖြတ်ခံရကြပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်လျှောက် တုန်လှုပ်ကာ နာကျင်၍ လူးလိမ့်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ သူသည် တစ်ဦးချင်းစီကို သုံးမြှားစီဖြင့်—လင်းတအမွှေးတပ်ထားသော မြှားများဖြင့်—ထိခိုက်နာကျင်မှုကြီးစွာ ပေးကာ စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် ရှုပ်ထွေးမှုကို ပျံ့နှံ့စေ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim reality of warfare: martial skill can swiftly translate into mass suffering. Even when framed within kṣatriya-duty, the narrative invites ethical reflection on the human cost of victory and the fragility of life amid violence.
Sañjaya reports to the king that many chariot-warriors and horsemen have been struck down across the field, seen trembling and writhing. The (unnamed in this Sanskrit snippet) warrior attacks each opponent with three feather-fletched arrows, spreading pain and disarray.