Shloka 31
Adhyāya 111 (Book 6): Daśama-dina-saṃgrāma—Bhīṣma’s Counsel to Yudhiṣṭhira and the Śikhaṇḍin-Led Advance
आत्तशस्त्रो रणे यत्नाद् वारयामास सायकै: । राजन! वे अस्त्र-शस्त्र लेकर पाण्डवपक्षके पाँच श्रेष्ठ महारथियोंका रफणक्षेत्रमें बाणोंद्वारा यत्नपूर्वक निवारण करने लगे ।।
āttaśastro raṇe yatnād vārayāmāsa sāyakaiḥ | rājan nānāśastrāstravarṣais tān vīryāmarṣapravīritaiḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အရှင်ဘုရင်၊ ဘီရှ္မသည် လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ စစ်မြေပြင်၌ မြားအစုအဝေးများဖြင့် သူတို့ကို ကြိုးစားကာ တားဆီးလေ၏။ သတ္တိနှင့် ဒေါသပြင်းထန်မှုတို့က လှုံ့ဆော်သဖြင့် လက်နက်မျိုးစုံ၊ အာစတြာမျိုးစုံကို မိုးကဲ့သို့ ရွာချကာ ထိုသူရဲများကို ချုပ်တည်းတားဆီးလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of disciplined exertion in war: one must act with determined effort (yatna) to restrain an advancing foe, even when driven by intense emotions like amarṣa (indignation). It implicitly contrasts duty-bound control (vāraṇa—checking) with uncontrolled rage, showing how force is framed as purposeful and strategic rather than merely violent.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that a warrior, having taken up weapons, is attempting to hold back opposing fighters on the battlefield by shooting arrows and unleashing varied weapons and missiles, propelled by valor and anger.