Shloka 65
भीष्मपर्व — अध्याय ११०: पार्थभीमयोः प्रहारः तथा भीष्माभिमुखं संग्रामविस्तारः
Arjuna and Bhima’s pressure; escalation toward Bhishma
मण्डलेनैव धनुषा दृश्यसे संयुगे सदा । आददान संदधान विकर्षन्तं धनुर्न च
maṇḍalenai va dhanuṣā dṛśyase saṃyuge sadā | ādadānaṃ saṃdadhānaṃ vikarṣantaṃ dhanur na ca ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– စစ်ပွဲအလယ်၌ အရှင်ကို မြင်ရသည်မှာ အမြဲတမ်း လှည့်ဝိုင်းနေသော လေးတံ၏ ကွေးဝိုင်းတစ်စင်းကဲ့သို့သာ ဖြစ်၏။ မြားကိုယူ၍ ကြိုးပေါ်တင်ကာ လေးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆွဲလှန်နေသဖြင့် လေးသမားကိုယ်တိုင်ပင် မမြင်သာလောက်အောင် လျင်မြန်လှ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how mastery arises from sustained discipline and single-pointed focus: in righteous combat, a warrior’s trained action becomes so continuous and precise that only the effect—here, the whirling arc of the bow—is perceived.
Sañjaya is describing a warrior on the battlefield whose rapid sequence of actions—grasping arrows, nocking them, and drawing the bow—creates the impression of a circular blur, emphasizing extraordinary speed and prowess amid the fighting.