Shloka 48
Adhyāya 104 — Śikhaṇḍin-puraskāraḥ (Śikhaṇḍin as Vanguard) and Bhīṣma’s Counter-Advance
प्रतिलभ्य तत:ः संज्ञां द्रोणपुत्र: प्रतापवान् । वा्ष्णेयं समरे क्रुद्धो नाराचेन समार्पयत्
pratilabhya tataḥ saṃjñāṃ droṇaputraḥ pratāpavān | vārṣṇeyaṃ samare kruddho nārācena samārpayat ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—သတိပြန်ရလာသော် ဒ్రోဏ၏သား သတ္တိပြင်းထန်သူသည် စစ်မြေပြင်အလယ်၌ ဒေါသထွက်ကာ ဝါရ္ෂ္ဏေယ (ကృష్ణ) ကို နာရာချ မြားတစ်စင်းဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။ ဤခဏသည် ဒေါသက ယောဓ၏စိတ်ကို ဖမ်းဆီးသွားလျှင် အကြံပေး-ရထားမောင်းသူကိုတောင် ပစ်မှတ်ထားစေနိုင်ကြောင်းကို ပြသပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သဘောတရားနှင့် ခွဲခြားသိမြင်မှုကို ကျော်လွန်သွားသဖြင့် စစ်၏ သီလပိုင်းဆိုင်ရာ အန္တရာယ်ကို ပိုမိုတင်းမာစေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can eclipse judgment in war, pushing a warrior to reckless escalation—here, even directing force toward Kṛṣṇa as charioteer-counselor—thereby deepening the ethical danger of letting passion govern action.
Sañjaya reports that Aśvatthāman, after regaining consciousness, becomes enraged and in the thick of combat shoots a nārāca arrow at Vārṣṇeya (Kṛṣṇa).