Shloka 120
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
अद्रोह: सर्वभूतेषु संतोष: शीलमार्जवम् | तपो दमश्न सत्यं च प्रदानं चेति सम्मितम्
adrohaḥ sarvabhūteṣu santoṣaḥ śīlam ārjavam | tapo damaś ca satyaṃ ca pradānaṃ ceti sammitam |
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်– «သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မရန်လိုခြင်း၊ စိတ်ကျေနပ်တင်းတိမ်ခြင်း၊ သီလနှင့် ကောင်းမွန်သော အကျင့်စာရိတ္တ၊ ရိုးသားတည့်မတ်ခြင်း၊ တပသပြုခြင်း၊ စိတ်နှင့် အင်္ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ သစ္စာပြောခြင်း၊ တရားသဖြင့် ရရှိသောအရာကို ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် လှူဒါန်းခြင်း—ဤဂုဏ်တရားတစ်ပါးချင်းစီသည် ကြီးမားသော ယဇ္ဉများနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that inner moral disciplines—non-hostility to all beings, contentment, good character, straightforwardness, austerity, self-restraint, truthfulness, and righteous charity—are each as spiritually efficacious as performing grand ritual sacrifices, emphasizing ethical living as a form of yajña.
Vaiśampāyana, in his ongoing narration of the Ashvamedhika Parva, presents a didactic list of dharmic virtues, reframing ‘sacrifice’ from external ritual grandeur to internal ethical practice and daily conduct.