Shloka 46
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
जिज्ञासुह्दोष पुत्रस्य बलस्य तव कौरव: । संग्रामे युद्धातो राजन्नागत: परवीरहा
jijñāsuḥ doṣa-putrasya balasya tava kauravaḥ | saṅgrāme yuddhato rājann āgataḥ paravīrahā ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို မင်းကြီး၊ သင်သည် ဒိုးသ၏ သားဖြစ်သည်။ ရန်သူသူရဲကောင်းတို့ကို သတ်ဖြတ်တတ်သော ကုရုဝంశ၏ အလှတရား အာర్జုနသည် စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ပြန်လာကာ သင်၏ အင်အားနှင့် သတ္တိကို သိလိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ ငါသည် သင့်ကို စစ်ပွဲသို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အင်အားကြီးသော သားရေ၊ ဤကိစ္စ၌ အပြစ်ရှိမည်ဟု အနည်းငယ်မျှ မစိုးရိမ်ပါနှင့်»။
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames battle, when undertaken in the proper role and purpose, as compatible with dharma: the addressee is urged to act without moral paralysis, being told not to fear even a trace of sin when fulfilling the duty expected of a capable son and warrior.
Vaiśaṃpāyana reports that Arjuna has returned from fighting and is eager to assess the addressee’s strength (as Doṣa’s son). Because of this desire to test/know the son’s prowess, the speaker explains why the youth was encouraged to enter combat.