Shloka 40
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
इत्येवमुक्त्वा नूपते धनंजयसुतो नृपः । उपस्पृश्याभवत् तूष्णीं प्रायोपेतो महामति:,नरेश्वरर ऐसा कहकर धनंजयकुमार परम बुद्धिमान् राजा बभ्रुवाहन पुन: आचमन करके आमरण उपवासका व्रत लेकर चुपचाप बैठ गया
ity evam uktvā nūpate dhanañjayasuto nṛpaḥ | upaspṛśyābhavat tūṣṇīṃ prāyopeto mahāmatiḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဓနဉ္ဇယ (အာర్జုန) ၏သား ဘဘ္ရုဝါဟန မင်းသည် အာစမန (ရေကို အခမ်းအနားဖြင့် သောက်သုံးခြင်း) ကို ပြုလုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ ပရာယောပဝေရှ (သေသည်အထိ အစာရှောင်ခြင်း) ကို ဆုံးဖြတ်၍ ထိုင်နေ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights expiation through self-restraint: when one believes a grave wrong has been committed, dharma may demand humility, purification, silence, and willingness to bear the result—rather than asserting power or offering excuses.
After making a decisive statement, King Babhruvāhana (Arjuna’s son) performs a purificatory sipping of water and then sits in silence, undertaking prāyopaveśa—an austere vow to fast until death.