Shloka 38
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
वीरं हि क्षत्रियं हत्वा गोशतेन प्रमुच्यते । पितरं तु निहत्यैवं दुर्लभा निष्कृतिर्मम
vīraṃ hi kṣatriyaṃ hatvā gośatena pramucyate | pitaraṃ tu nihatyaivaṃ durlabhā niṣkṛtir mama ||
“ရဲရင့်သော က္ଷတ္တရိယတစ်ဦးကို သတ်မိလျှင် ထိုအပြစ်မှ နွားတစ်ရာ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ့်အဖေကို သတ်ပြီး ထိုနည်းတူပင် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဆိုသည်မှာ—ငါ့အတွက် အလွန်ရှားပါးလှ၏။”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts degrees of moral transgression: even grave violence like killing a heroic warrior is presented as having a recognized expiation (a hundred cow-gifts), whereas killing one’s father is portrayed as a uniquely weighty sin whose atonement is extremely difficult.
Vaiśaṃpāyana reports a reflection on guilt and expiation: the speaker measures conventional ritual atonements for battlefield killing against the far more severe, socially and ethically catastrophic act of patricide, emphasizing the near-impossibility of cleansing that stain.