Shloka 34
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
इत्युक्त्वा स ततो राजा दुःखशोकसमाहत: । उपस्पृश्य महाराज दुःखाद् वचनमब्रवीत्,महाराज! ऐसा कहकर दुःख और शोकसे पीड़ित हुए राजा बभ्रुवाहनने आचमन किया और बड़े दुःखसे इस प्रकार कहा--
ity uktvā sa tato rājā duḥkhaśokasamāhataḥ | upaspṛśya mahārāja duḥkhād vacanam abravīt ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် သောကကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော မင်းသည် အာစမန (ရေကို သာသနာတရားအတိုင်း သောက်သုံးသန့်စင်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် အို မဟာမင်းကြီး၊ နာကျင်မှုကြီးစွာဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရကာ ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined conduct under emotional strain: even when overwhelmed by grief, a king performs a purificatory act (ācamana) before speaking, suggesting that speech and decision-making should be grounded in restraint and dharmic propriety.
After saying something previously, Babhruvāhana is overcome with sorrow. He performs ācamana and then begins to speak again; Vaiśampāyana narrates this to King Janamejaya as a transition into the next statement.