Shloka 14
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
नापराधो<स्ति सुभगे नराणां बहुभार्यता । प्रमदानां भवत्येष मा ते5भूद बुद्धिरीदृशी
na aparādho 'sti subhage narāṇāṁ bahu-bhāryatā | pramadānāṁ bhavaty eṣa mā te 'bhūd buddhir īdṛśī ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «ကံကောင်းသော မိန်းမရေ၊ ယောက်ျားတို့အတွက် မယားများစွာရှိခြင်းကို အပြစ်ဟု မသတ်မှတ်ကြ။ သို့ရာတွင် မိန်းမတို့အတွက်တော့ ယောက်ျားများစွာနှင့် ဆက်ဆံခြင်းက အပြစ်တင်စရာ၊ အပြစ်ရှိစရာဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏စိတ်ကို ဤသို့ (ကြမ်းတမ်းသော်လည်းကောင်း၊ မှားယွင်းသော်လည်းကောင်း) မဖြစ်စေပါနှင့်»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse articulates a normative social-ethical distinction: multiple wives for men is presented as socially non-culpable, whereas multiple male partners for women is framed as blameworthy; it concludes by urging the addressed woman to avoid a harsh or misguided mindset arising from this issue.
Vaiśampāyana, as narrator, reports a counsel addressed to a woman called “Subhagā,” explaining prevailing standards of marital conduct and advising her not to adopt an unwholesome or severe attitude in response.