Shloka 11
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
त्वयि प्राणा ममायत्ता: कुरूणां कुरुनन्दन । स कस्मात् प्राणदो<न्येषां प्राणात् संत्यक्तवानसि
tvayi prāṇā mamāyattāḥ kurūṇāṁ kurunandana | sa kasmāt prāṇado 'nyeṣāṁ prāṇāt saṁtyaktavān asi ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြော၏— «အို ကုရုတို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း (ကုရုနန္ဒန)၊ ငါ၏ အသက်နှင့် ကုရုလူမျိုးတို့၏ အသက်များသည် သင်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ အခြားသူတို့၏ အသက်ကို ပေးကာကွယ်သူဖြစ်သော သင်သည် မိမိအသက်ကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်သနည်း»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical weight of responsibility: one who sustains others—especially a protector or leader—must recognize that many lives depend on him. Abandoning one’s own life is portrayed not merely as personal withdrawal but as a moral rupture affecting dependents.
Vaiśampāyana, narrating the events, voices a lament addressed to a Kuru hero (Kurunandana). The speaker expresses shock that someone regarded as a ‘giver of life’ to others has himself relinquished life, emphasizing the dependence of the narrator and the Kuru people upon him.