Shloka 41
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
एवं ब्रुवत्यां करुणं दुःशलायां धनंजय:,जब दु:शला इस प्रकार करुणायुक्त वचन कहने लगी, तब अर्जुन राजा धृतराष्ट्र और गान्धारी देवीको याद करके दुःख और शोकसे पीड़ित हो क्षत्रिय-धर्मकी निन्दा करने लगे --
evaṁ bruvatyāṁ karuṇaṁ duḥśalāyāṁ dhanaṁjayaḥ
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– ဒုရှလာသည် ကရုဏာနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းပြည့်ဝသော စကားများကို ထိုသို့ ပြောလာသောအခါ၊ ဓနဉ္ဇယ (အာర్జုန) သည် ဘုရင် ဓෘတရာഷ്ട္ရ နှင့် မဟာဒေဝီ ဂန္ဓာရီတို့ကို သတိရ၍ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွင် နစ်မြုပ်သွားကာ၊ ထိုသို့သော ဒုက္ခကို ဖြစ်စေခဲ့သည့် က္ṣတ္ရိယ-ဓမ္မ (စစ်သူရဲ၏ တာဝန်ဓမ္မ) ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချ လာ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between prescribed warrior duty (kṣatriya-dharma) and the human cost of violence: compassion and grief can provoke a moral re-evaluation of actions justified as 'duty,' especially when the consequences devastate families and elders.
Duḥśalā is speaking with deep compassion and sorrow. Hearing her, Arjuna is emotionally shaken; he recalls Dhṛtarāṣṭra and Gāndhārī and, afflicted by grief, begins to criticize the warrior code that culminated in widespread suffering.