Shloka 23
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
दुःशला बालमादाय नप्तारं प्रययौ तदा । सुरथस्य सुतं वीर॑ रथेनाथागमत् तदा
Vaiśampāyana uvāca |
Duḥśalā bālam ādāya naptāraṃ prayayau tadā |
Surathasya sutaṃ vīra rathenāthāgamat tadā ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်—ထိုအခါ ဒုရှလာသည် ကလေးငယ်၊ မိမိ၏ မြေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် စူရထ၏ သားဖြစ်သော သူရဲကောင်းသည် ရထားဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ဤပိုဒ်သည် မိသားစုတာဝန်နှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်—ကူရုမျိုးရိုးမှ အမျိုးသမီးသည် နောင်မျိုးဆက်ကို လုံခြုံစေရန်နှင့် လမ်းညွှန်ပို့ဆောင်ရန် ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားသကဲ့သို့၊ က္ෂတ္တရိယ မဟာမိတ်တစ်ဦးလည်း ကူညီရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as familial responsibility: safeguarding and guiding the vulnerable (a child/heir) is a moral imperative, and timely support from capable allies (a heroic charioteer/warrior figure) reinforces social order and protection of lineage.
Duḥśalā departs while carrying her grandson (the child). At the same time, the son of Suratha—described as heroic—arrives in a chariot, suggesting an encounter or assistance connected with Duḥśalā’s movement and the child’s protection.