Shloka 2
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
वाक्येनैतेन हि तदा तं जन पुरुषर्षभ: । ह्वादयामास स विभुर्घर्मार्तं सलिलैरिव
vākyenaitena hi tadā taṃ jana-puruṣarṣabhaḥ | āhlādayāmāsa sa vibhur gharmārtaṃ salilair iva ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်—ထိုစကားတော်ကြောင့်ပင် ထိုအခါ လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော အာဏာကြီးရှင်ဘုရားသည် သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့၏။ အပူဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းနေသူကို ရေက သက်သာစေသကဲ့သို့ပင်။ ဇာတ်လမ်းအတွင်း၌ ကృష్ణ၏ နှစ်သိမ့်သောစကားသည် စုဘဒြာနှင့် အတွင်းနန်းတော်ရှိ မိန်းမတို့အား စိတ်သက်သာမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပေးကာ ဝမ်းနည်းခြင်းအတွင်း၌ ကရုဏာဖြင့် အာမခံခြင်းသည် ဓမ္မ၏ ပုံစံတစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Compassionate speech is a dharmic act: timely, soothing words can relieve suffering as tangibly as water cools one scorched by heat, restoring emotional balance and moral clarity in times of grief.
After speaking consoling, ‘nectar-like’ words, Kṛṣṇa brings joy and relief to Subhadrā and the other women of the inner palace, and the text underscores the calming power of wise counsel through a vivid simile.