Shloka 10
Janmaveśma-praveśa and Uttarā’s Śaraṇāgati
Entry into the Birth-Chamber and Uttarā’s Appeal
यदा द्रोणसुतो गर्भान् पाण्डूनां हन्ति माधव । तदा किल त्वया द्रौणि: क्रुद्धेनोक्तोडरिमर्दन
yadā droṇasuto garbhān pāṇḍūnāṃ hanti mādhava | tadā kila tvayā drauṇiḥ kruddhenokto darimardana ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြော၏— «အို မာဓဝ၊ ဒြောဏ၏သား (အရှ္ဝတ္ထာမာ) သည် ပာဏ္ဍဝတို့၏ မမွေးသေးသော အမွေဆက်ခံသူများကိုတောင် ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းသောအခါ၊ ထိုအချိန်တွင်—အမှတ်ရသကဲ့သို့—သင်သည် ဓမ္မတရားအရ အမျက်ထွက်ကာ ဒြောဏ၏သားကို မိန့်ကြားခဲ့သည်၊ အို ရန်သူဖျက်သမား!»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma sets limits: the deliberate destruction of the unborn is portrayed as an extreme adharma. Kṛṣṇa’s anger signals moral condemnation and the duty to protect the helpless, holding perpetrators accountable.
Vaiśampāyana recalls a moment when Aśvatthāmā attempted to annihilate the Pāṇḍava line by targeting their unborn children. In response, Kṛṣṇa, described as a crusher of foes, angrily addressed and rebuked Aśvatthāmā.